Forough Farrokhzad

Forough Farrokhzad

(1935 – 1967) She was an Iranian poet and film director. Forugh Farrokhzad is arguably one of Iran's most influential female poets of the 20th century. She was a controversial modernist poet and an iconoclast.

 

 

Aftab mishavad

Negah kon gham daroon dide am chegooneh ghatre ghatre ab mishavad. Chegoone sayeye siahe sarkesham asire daste aftab mishavad. Negah kon tamame hastiam kharab mishavad. Shararei mara be kam mikeshand, mara be oj mibarad, mara be dam mikeshad.

Negah kon tamame asemane man por az shahab mishavad. To amadi ze doorha o doorha, ze sarzamine abrha o noorha, Neshandei mara konoon be zoraghi ze aajha, ze abrha, boloorha, Mara bebar omide delnavaze man, bebar be shahre sherha o shoorha, Be rahe por setare mikeshaniam, faratar az setare mineshaniam.

Negah kon man az setare sookhtam, labalab az setaregan tab shodam, cho mahihaye sorkh range sade del, setarechine berkehaye shab shodam, Che door bood pish az in zamine ma, Be in kaboode ghorfehaye aseman, konoone be gooshe man dobare miresad sedaye to, sedaye bale barfie fereshtegan,

Negah kon ke man koja reside am, be kahkeshan, be bikaran, be javedan, Konoon ke amadim ta be ojha, mara beshooy ba sharabe mojha, Mara bepich dar harire boose at, mara bekhah dar shabane dirpa, Mara degar raha makon, mara az in setareha joda makon.

Negah kon ke moome shab berahe ma, chegoone ghatre ghatre ab mishavad, Sarahi siahe didegane manbe lay laye garme to, Labalab az sharab khab mishavad, Be rooye gahvarehaye shere man negah kon, to midami o baz aftab mishavad

 


نگاه کن آفتاب میشود فروغ فرخزاد نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می شود چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می شود نگاه کن تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد مرا به اوج می برد مرا به دام میکشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطر ها و نورها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ز ابرها بلورها

مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعر ها و شورها

به راه پر ستاره می کشانی ام فراتر از ستاره می نشانی ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های آسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام به کهکشان، به بیکران، به جاودان کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با شراب موجها مرا بپیچ در حریر بوسه ات مرا بخواه در شبان دیر پا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب می شود صراحی سیاه دیدگان من به لالای گرم تو لبالب از شراب خواب می شود به روی گاهواره های شعر من نگاه کن تو می دمی و آفتاب می شود